سليمان خان خوندگار ، حكام كردستان و حكارى بر سر ايشان رفته ، در آن معركه برادران ثلاثه مقتول شدند . از شيخ حيدر بن حاجى عمر بن صارم بن سيف الدين ، دو پسر موسوم به اميره و حسين نام باقيماند . حسب الاستدعاى حكام كردستان از دولت عليهء عثمانى حكومت به اميره بيگ ارزانى شد . پس از انقضاء سى سال به عالم آخرت ارتحال نمود . پس از وى امير بيگ بن شيخ حيدر به حكومت رسيد ، از دولت عليهء صفويه نوازشات يافت ، چون سلطنت مملكت ايران به شاه سلطان محمد صفوى منتقل گرديد ، و فتورى در آن سلطنت صورت ظهور يافت ، در سنهء احدى و تسعين و تسعمأة ، امير بيگ با ساير حكام كردستان به دولت عليهء عثمانى متوسل شدند . سلطان مراد خان خوندگار ، ايالت بابان به ضميمهء سنجاق موصل به دو ارزانى فرمود . نواحى اردبيل و بعضى از توابع مراغه ، به پسران مشار اليه عنايت شد ، و به لقب پاشايى مخصوص آمد . امير بيگ موصوف با شيخ حيدر نام ولد مشار اليه ، تا سنهء خمس و الف هجرى كه سال تحرير تاريخ شرفنامه است ، به حكومت اشتغال داشته‌اند . از قرارى كه مؤلف تاريخ عالم‌آرا « ميرزا اسكندر منشى » نگاشته ، پس از فوت شيخ حيدر ، قباد خان نام ولد مشار اليه به رياست طايفهء مكرى و حكومت نواحى اردبيل و مراغه رسيد . در عشر دويم بعد از الف كه شاه عباس ماضى به استرداد ممالك آذربايجان از تصرف جماعت عثمانى مشغولى داشت ، قباد خان مذكور با اكثرى از اعاظم و اعيان طايفهء مكرى را به قتل رسانيد ، از قرارى كه به خط خود سردار كل در ظهر ورقهء كتابى ضبط بود ، و اين بنده ملاحظه نمود ، نسب مشار اليه به اين تفصيل به قباد خان مزبور منتهى مىشود . عزيز خان بن محمد خان بن سام بيگ بن محمود بيگ بن مراد بيگ بن صارم بيگ بن قباد خان است . حالات اين وسايط چون در جايى ملاحظه نشد ، و از ثقات استماع نرفت متعرض نگرديد . حالات خود ايشان به طريق اجمال اين است : عزيز خان در اواخر دولت محمد شاه غازى « تغمده اللّه بغفرانه » و حكومت حسينخان نظام الدوله